All communication is a form of translation.

De vraag: een jubileumboek van Cultuurplatform Design en de Provincie Limburg, vijfentwintig jaar Limburgs design samenbrengen. Het werd een standaardwerk bij Lannoo. Daarna wanderful.design, een platform dat sinds 2017 blijft publiceren want een boek is en blijft een tijdsdocument. Daarop werd dan weer Wanderful.stream geënt. Een Interreg-project in de Euregio Maas-Rijn dat werkte op het valoriseren van reststromen van KMO's met de hulp van design(ers). Dit deed ik in opdracht van Z33.

Een platform als Wanderful.design beginnen is niet moeilijk. Het volhouden wel. Zeker zonder funding. De redactionele stem ligt nu vast in een werkende schrijfmodule, zodat elke tekst in hetzelfde register verschijnt, ook wanneer ik hem niet zelf schrijf. Ik laat je graag het Paperclip-ai-redactielokaal vol agents zien.

De vraag: een investeringsmaatschappij wilde haar jaarverslag vervangen door een kunstboek, met één eis die zwaarder woog dan de rest: het boek mag niet stoppen in 2019. Het probleem eronder: een terugblik is per definitie afgesloten.

Het idee werd hout. Niet zomaar hout: de naaldbomen in de Limburgse bossen groeiden hier niet van nature. Ze zijn aangeplant om de mijngangen te stutten, omdat dennenhout buigt voor het breekt. Wat als grondstof werd geplant, is het landschap geworden. Dat is in één beeld wat LRM doet. Een boom is geen terugblik. Hij groeit door na de laatste bladzijde.

Doorgetrokken tot in de hoeken: de grafiek van het eigen vermogen in houten blokjes, de mijnzetels op een kaart van steenkoolstof, en een salontafel waarin het boek past als een foedraal.

Een meubelfabrikant met een geschiedenis die niemand kende en een collectie die zichzelf niet uitlegde. Het concept koppelt de collecties aan thema's die niets met interieur te maken hebben, maar alles met goed leven. Het boek werd de plek waar het merk zijn eigen maatstaf terugvond.

Corda Campus, van fabrieksterrein tot technologiecampus. In het boek wordt de geschiedenis van de iPhone teruggeschreven naar de campus zelf, en de collectie van Peter Hinssen kreeg er een tentoonstelling. Zonder de tussenjaren weg te poetsen.

Pop-upwinkels voor design- en lifestylemerken in leegstaande handelspanden. Niet als tijdelijk lapmiddel, maar als communicatieconcept: positionering, persrelaties en eventcommunicatie op maat van elke stad. In Maastricht de eerste herbestemming van een failliete V&D in Nederland. Een leegstaand pand heeft geen verhaal. Het krijgt er een, of het blijft leeg.